Vul eerst je eigen beker

Velen van ons zijn opgevoed om dienstverlening gelijk te stellen aan opoffering - om te geloven dat geven tot we leeg zijn op de een of andere manier geprezen moet worden. Maar in werkelijkheid, als we op volle toeren draaien, dienen we niemand - en zeker onszelf niet. De eenvoudige, radicale waarheid is deze: als we eerst onszelf dienen, dienen we anderen beter.

Dit is geen egoïsme; het is voor onszelf zorgen. Het is het inzicht dat wij de kruik/ beker zijn waardoor liefde, zorg en compassie stromen. En als het vat gebarsten, verwaarloosd of droog is, zal alles wat eruit stroomt ook die energie dragen.

Generaties lang zijn mensen, vooral vrouwen, geconditioneerd om de behoeften van anderen op de eerste plaats te zetten. We zorgen voor partners, kinderen, collega's, klanten, ouders, vrienden... en pas als iedereen tevreden is, bieden we onszelf de restjes tijd en energie aan. Maar denk er eens over na: zou jij verwachten dat je telefoon blijft werken als je hem nooit zou opladen? Zou je eindeloos met je auto rijden zonder te tanken? Toch verwachten we dat we blijven geven zonder aan te vullen wat we hebben uitgegeven.

Credits: Unsplash; Auteur: aleksandr-ledogorov;

Eerst onszelf dienen betekent niet dat we anderen de rug moeten toekeren. Het betekent dat we erkennen dat onze energie en aanwezigheid eindige hulpbronnen zijn en dat we ervoor moeten zorgen dat wat we aanbieden echt en duurzaam is. Als je uitgerust en gevoed bent en in verbinding staat met jezelf, wordt je aanwezigheid een balsem. Je luistert beter. Je reageert in plaats van te reageren. Je kunt komen vanuit compassie in plaats van wrok.

Zelfrespect zet de toon voor elke relatie in ons leven. Als we voor onszelf opkomen door grenzen te stellen, eerlijk te spreken, rust te respecteren en nee te zeggen als we nee menen, leren we anderen hoe ze ons moeten behandelen. Mensen leren hoe ze met ons om moeten gaan door het gedrag dat we laten zien. Als we voortdurend te veel hooi op onze vork nemen, gaan mensen ervan uit dat we ons daar prettig bij voelen. Als we onze behoeften bagatelliseren, zullen anderen ons stilzwijgen opvatten als toestemming. Maar als we onze eigen waarde respecteren, beginnen anderen dat respect ook naar ons terug te laten keren.

Modelleren gaat niet over het opeisen of controleren van anderen - het gaat over het belichamen van de norm waarnaar we willen leven. En die belichaming heeft een domino-effect. Als iemand ziet hoe jij even pauzeert voordat je ja zegt, of hoe jij zonder schuldgevoel prioriteit geeft aan je welzijn, geeft dat hem of haar stilzwijgend toestemming om hetzelfde te doen. Op deze manier wordt eerst jezelf dienen een stille daad van leiderschap. Het verandert de omgeving om je heen - niet met geweld, maar door het goede voorbeeld te geven.

Als we eerst onze eigen beker vullen - door rust, voeding, reflectie, verbinding, beweging of creativiteit - bouwen we een reserve aan innerlijke kracht op. Vanuit die volheid worden de uitdagingen van het leven beter beheersbaar. Als je uitgeput bent, kan het kleinste obstakel aanvoelen als een berg. Een hard woord kan je in een neerwaartse spiraal doen belanden. Een tegenslag kan voelen als falen. Maar als je over voldoende middelen beschikt - emotioneel, fysiek en spiritueel - kun je diezelfde uitdagingen met vastberadenheid aangaan. Triggers doen zich nog steeds voor, maar ze beheersen je niet langer. Je hebt de capaciteit om te pauzeren, te ademen en je reactie te kiezen. In plaats van ineen te storten, kun je gebruik maken van de emotionele, somatische hulpmiddelen die je hebt geleerd.

Credits: Unsplash; Auteur: levi-xu;

Dit betekent niet dat het leven ineens makkelijk of pijnloos wordt. Het betekent dat je centrum steviger wordt. Je begint jezelf te vertrouwen - te weten dat wat er ook komt, jij de capaciteit hebt om het vast te houden. Door eerst jezelf te dienen, kun je verschuiven van overleven naar bloeien. Als je voortdurend op leeg loopt, wordt je dienstbaarheid gedreven door verplichting of schuldgevoel. Het is reactief en verstrooid. Maar als je vol bent, vloeit je dienst op natuurlijke wijze voort uit liefde. Je kunt geven zonder wrok. Je kunt luisteren zonder defensief te zijn. Je kunt anderen steunen zonder jezelf te verliezen in hun verhalen.

Deze volheid is geen arrogantie, maar afstemming. Het is weten dat jouw welzijn het welzijn van iedereen om je heen ondersteunt. Wanneer je voor jezelf zorgt, kom je opdagen als je beste zelf: helderder, rustiger, creatiever, meer compassie. Je brengt licht in je werk, je huis, je gemeenschap. En van dat licht worden anderen ook opgetild.

Dus misschien is het tijd om het verhaal te herschrijven, misschien moeten we tegen onszelf zeggen: "Wat heb ik nodig, zodat ik kan dienen met een open hart?" De wereld heeft niet meer uitgeputte, zelfopofferende helpers nodig. Ze heeft hele, geaarde, stralende mensen nodig die begrijpen dat ware dienstbaarheid van binnenuit begint.