Ik ben opgegroeid in de jaren ’60 en ’70, dus in de laatste van die twee was ik een tiener. Zondag werd gezien als een rustdag, terwijl de andere zes dagen van de week volledig in het teken stonden van werk, winkelen, klusjes doen en uitgaan. Zondag was doodsaai!

Alles was gesloten, behalve kerken (en cafés, die zeer beperkte openingstijden hadden). Voor zover ik kon zien, maaiden mensen het gras, wasten ze de auto, lunchten ze, deden ze een dutje, enzovoort. Het leek me allemaal ontzettend saai voor een tiener die barstte van de energie en uitkeek naar plezier.

Om mijn geestelijke gezondheid te redden, speelde ik piano en schreef ik liedjes. Dit was er een van.

Bekijk hier de volledige video 👇👇👇


Tegenwoordig, nu werkelijk alles 24/7 open is en bruist van de activiteit, is het moeilijk voor te stellen dat dit pas sinds relatief recente jaren zo is. Dus nu hebben we het tegenovergestelde probleem: hoe vind je momenten van rust in een drukke wereld waarin alles op volle toeren draait?

Persoonlijk denk ik dat we kwalitatieve rusttijd nodig hebben, maar dat komt misschien gewoon doordat ik ouder word en er hier en daar wat af begint te vallen!

Stel The Portugal News in als uw voorkeursbron voor nieuws op Google

GoogleToevoegen als voorkeursbron op Google