Ik heb er geen, o nee, meneer – nou ja, misschien wel, maar niemand heeft ooit de moed gehad om me te vertellen hoe irritant ik ben.

Ik herinner me dat er, toen ik nog een kind was, een dame was die op me paste, die de irritante gewoonte had om luidruchtig te eten – ik werd er gek van, en tot op de dag van vandaag kan ik me niet herinneren waarom. Misschien at ze met haar mond open, of maakte ze kauwgeluiden, of kraakte, slurpte of smakte ze met haar lippen – misschien raakte ik gewoon geobsedeerd door het feit dat ze er überhaupt was, en zocht ik een excuus om haar niet te mogen.

Andere irritante gewoontes die sommige mensen hebben, zijn het klikken met een intrekbare pen – krijg je dan niet gewoon zin om hem van ze af te pakken om ze te laten stoppen? Ik heb wel eens naar zo’n dader gestaard, in de hoop dat ze zouden opkijken en zien dat ik hun overtreding in de gaten hield, maar dat gebeurde zelden.

Bronvermelding: Envato Elements; Auteur: svetlaya_83;

Met de vingers tikken of trommelen met pennen en potloden zijn gewoontes die mensen onbewust doen als ze zich concentreren. Met een been schudden, misschien met een schoen die wankel aan de tenen hangt, is een andere gewoonte die sommige mensen hebben (ik heb vaak vol spanning toegekeken in afwachting van het moment dat ze de controle over de schoen zouden verliezen) of met de knokkels kraken – vooral een gewoonte van jongeren, iets wat ik zelf niet meer kan doen zonder te denken dat ik mijn vingers zou ontwrichten. Voortdurend snuiven – valt het je niet op op tv, wanneer iemand herhaaldelijk ‘umm’ of ‘like’ zegt in dezelfde zin, en ik dan op mijn vingers begin af te tellen om te zien hoe vaak ik ze dat irritante woord hoor zeggen?

Een gewoonte die ik bijzonder verafschuw, komt steeds vaker voor – mensen die voortdurend op hun telefoon kijken als ze in gezelschap zijn. Betekent dit dat we ze doodvervelen en dat ze op zoek zijn naar iets opwindends om zich mee af te leiden?

En nu we het toch over telefoons hebben: mensen die hun luidspreker gebruiken in openbare ruimtes – niet iedereen wil beide kanten van je gesprek horen, dank je wel. We houden ook niet van geluidslekkage uit oortjes die een constant gezoem of gedreun produceert dat iedereen kan horen.

Bronvermelding: envato elements; Auteur: seleznev_photos;

Dus, wie heeft hier nu de slechte gewoonte?

Ben ik te intolerant, of zijn dit dingen die andere mensen storen? Anderen onderbreken, andermans zinnen afmaken (waarbij je soms ten onrechte het einde voorspelt), speeksel rondspuiten tijdens het praten, bah, vreselijk – haal de paraplu maar tevoorschijn. Irritante lach – iemand die giechelt, of luidruchtig hijgt als hij keer op keer lacht als een balkende ezel.

Ik denk dat ik het ben – ik word intoleranter naarmate ik ouder word. Ik heb het opgezocht om te zien of het een erkend ‘fenomeen’ is, en ik ben blij te kunnen melden dat dat zo is. Ouderen hebben een lagere tolerantie voor wat wij als ‘onzin’ beschouwen. Na tientallen jaren van het combineren van werk, relaties en verantwoordelijkheden ontwikkelen we een scherpere radar voor trivialiteit, inefficiëntie of drama en tolereren we geen dingen meer die we vroeger uit plichtsbesef accepteerden.

Veranderingen in de hersenen

Verontrustend genoeg merk ik dat natuurlijke veroudering gepaard kan gaan met lichte veranderingen in de hersenstructuur, zoals verschuivingen in de frontale kwab of subtiele variaties in emotionele regulatie en energieniveaus, waardoor het moeilijker wordt om kleine ergernissen weg te filteren of onmiddellijke reacties te onderdrukken.

We worden gevoeliger voor de geluiden in ons leven, omdat onze hersenen en oren moeite hebben zich aan te passen aan luide of drukke omgevingen, waardoor sommige ouderen gevoeliger worden voor achtergrondgeluiden. (O ja, zet die ‘schreeuwende luide muziek’ alsjeblieft uit). We hebben een groeiende behoefte om onze persoonlijke rust te beschermen, of deze te vullen met geluiden of muziek die misschien alleen wij leuk vinden.

Bronvermelding: Envato Elements; Auteur: svetlaya_83;

Er is geen enkel woord om iemand te beschrijven die voortdurend de slechte gewoontes van anderen opmerkt, maar misschien moeten we er wel een bedenken. Ik zou graag willen zeggen dat ik opmerkzaam ben, maar anderen zouden het misschien muggenzifterij of bekritiserend noemen, dus hier is een goed woord – scherpzinnig – een literair woord voor iemand met diep inzicht die dingen opmerkt die niet voor de hand liggen.

Dus ik ben best tevreden dat ik soms een chagrijnige oude vrouw ben. Het is niet mijn schuld. Het komt door mijn leeftijd.

Stel The Portugal News in als uw voorkeursbron voor nieuws op Google

GoogleToevoegen als voorkeursbron op Google