W ciągu czterech lat Portugalia odnotowała 1,57 mln imigrantów

Zaktualizowane dane wskazują na znacznie wyższy poziom imigracji niż wcześniej sądzono – średnia liczba przybywających osób wyniosła około 1 080 dziennie w ciągu czterech lat, co odpowiada sześciu w pełni zapełnionym samolotom typu Airbus A320 lądującym codziennie w Portugalii.

Dane te zostały zrewidowane po tym, jak INE wprowadziło w czerwcu nową metodologię, zastępując dotychczasowe opieranie się na ankietach informacjami zebranymi z rejestrów administracyjnych, w tym danymi pochodzącymi z urzędu skarbowego, ubezpieczeń społecznych, służb identyfikacji cywilnej, systemu edukacji oraz Agencji ds. Integracji, Migracji i Azylu (AIMA).

Zaktualizowane dane wskazują, że w latach 2021–2024 w Portugalii odnotowano 1 575 409 przypadków imigracji, w porównaniu z wcześniej podawaną liczbą 631 141, co stanowi wzrost o 149,6 procent i zasadniczo zmienia obraz migracji do tego kraju.

Rok szczytowy

Największa korekta dotyczy roku 2022, kiedy to liczba przyjazdów została skorygowana z 167 098 do 495 979, czyli prawie trzykrotnie więcej niż sugerowały wcześniejsze statystyki, co oznacza wzrost o 328 881 przypadków w stosunku do łącznej liczby.

Korekta ta spowodowała również przesunięcie roku szczytowego imigracji z 2023 r. na 2022 r.

W 2021 r. liczba przybywających wzrosła z 97 119 do 222 775, natomiast w 2023 r. wzrosła z 189 367 do 461 751.

W odniesieniu do 2024 r. INE odnotowuje obecnie 394 904 przybyć, w porównaniu z poprzednim szacunkiem wynoszącym 177 557.

Według serwisu PÁGINA UM w żadnym z tych czterech lat korekta statystyczna nie wyniosła mniej niż 122 procent.

Zmiany te są szczególnie istotne, ponieważ dane dotyczące migracji miały wpływ na kształt polityki publicznej w końcowej fazie rządów António Costy, mimo że skala imigracji była znacznie zaniżona.

2 czerwca INE ogłosiło zmianę metodologii, uwzględniającą informacje odzyskane z zaległych spraw AIMA, i zamiast zaliczać te przepływy do roku, w którym informacje stały się dostępne, instytut przypisał je do roku, w którym osoby te pierwotnie przybyły do Portugalii.

Osoby przybywające spoza UE

Zaktualizowane dane dają również jaśniejszy obraz tego, kto przeniósł się do Portugalii w tym okresie.

Spośród 1,57 mln zarejestrowanych przyjazdów 1 215 708 dotyczyło obcokrajowców, co stanowiło 77,2% całości, natomiast pozostałe 359 637 przypadków dotyczyło obywateli portugalskich powracających do kraju lub przybywających tam po raz pierwszy.

Zdecydowana większość przyjazdów z zagranicy stanowiła imigrację spoza Unii Europejskiej (UE), ponieważ 1 103 287 przypadków w latach 2021–2024 dotyczyło obywateli krajów spoza UE, co stanowi 90,8% imigracji zagranicznej i około 70% wszystkich zarejestrowanych przyjazdów.

Liczby te odnoszą się do obywatelstwa osób, a niekoniecznie do kraju, z którego przybyły.

Ponadto wiek stanowi kolejny istotny aspekt zaktualizowanych danych – ponad połowa wszystkich przyjazdów (810 620) dotyczyła osób w wieku od 20 do 30 lat, natomiast osoby w wieku od 15 do 64 lat stanowiły 81,8% ogółu.

Dzieci w wieku do 14 lat stanowiły 12,9 procent przybyłych, natomiast osoby w wieku 65 lat i starsze – 5,3 procent.

Koncentracja młodszych osób dorosłych była jeszcze bardziej wyraźna wśród obcokrajowców – łącznie 690 625 przybyłych obcokrajowców stanowiły osoby w wieku od 20 do 39 lat, co odpowiada 56,8% imigracji zagranicznej w ciągu tych czterech lat.

Wśród obywateli Portugalii ta sama grupa wiekowa stanowiła 33,4% przybyłych.

Wzrost popytu

Skala i profil wiekowy imigracji stanowią istotny kontekst dla presji wywieranej na portugalski rynek mieszkaniowy i usługi publiczne.

Osoby przybywające do kraju potrzebują natychmiastowego zakwaterowania, podczas gdy budowa nowych domów lub remont istniejących nieruchomości trwa znacznie dłużej.

W rezultacie duża liczba osób w wieku produkcyjnym może zwiększyć popyt na nieruchomości na wynajem, wspólne zakwaterowanie oraz mieszkania rodzinne.

Tam, gdzie podaż mieszkań nie nadąża za popytem, konkurencja o dostępne nieruchomości może się nasilić, potencjalnie zwiększając presję na czynsze i pogarszając warunki życia.

Usługi publiczne również potrzebują czasu i zasobów, aby zareagować na zmiany demograficzne, ponieważ służba zdrowia, transport publiczny i administracja muszą dostosować swoje możliwości, aby sprostać dodatkowemu zapotrzebowaniu.

Przybycie 203 691 dzieci w wieku do 14 lat w ciągu czterech lat podkreśla również potrzebę zapewnienia wystarczającej liczby placówek opieki nad dziećmi i miejsc w szkołach.

Jednak same dane liczbowe nie pozwalają dokładnie ustalić, ile dodatkowych mieszkań było potrzebnych, ani jakiego dokładnie wpływu imigracja miała na ceny wynajmu, ponieważ niektórzy nowo przybyli dzielą mieszkania, inni dołączają do istniejących gospodarstw domowych, a jeszcze inni opuszczają później Portugalię.

Ponadto statystyki uwzględniają roczne przepływy migracyjne, a nie konkretne osoby, które koniecznie musiały pozostać w kraju przez cały ten okres.

Mniejsza liczba przybywających z zagranicy

Najnowsze dane wskazują, że imigracja znacznie spowolniła w 2025 r., kiedy to Portugalia odnotowała 254 253 przybyłych, czyli mniej niż 700 dziennie.

Oznacza to spadek o 35,6 procent w porównaniu z rokiem 2024 oraz znaczne zmniejszenie w stosunku do średniej odnotowanej w ciągu poprzednich czterech lat.

Spadek ten wynikał w dużej mierze z mniejszej liczby obcokrajowców przybywających do Portugalii – liczba ta spadła z 304 386 w 2024 r. do 164 585 w 2025 r., co oznacza spadek o 45,9%.

Natomiast liczba przyjazdów obywateli portugalskich utrzymała się na stosunkowo stabilnym poziomie około 90 000, odnotowując spadek o mniej niż 1 procent.

Pomimo spowolnienia łączna liczba w latach 2021–2025 przekracza 1,8 mln przypadków imigracji, co daje średnio około 1 002 przyjazdów dziennie w ciągu tych pięciu lat.

Większa emigracja

Zmiany metodologiczne wprowadzone przez INE nie tylko zmieniły sposób postrzegania imigracji, ale także znacząco wpłynęły na statystyki dotyczące emigracji z Portugalii.

Oddzielna analiza przeprowadzona przez PÁGINA UM wykazała, że w latach 2021–2024 odnotowano 602 300 przypadków wyjazdu na stałe, w porównaniu z poprzednim szacunkiem wynoszącym zaledwie 123 615.

Oznacza to dodatkowe 478 685 wyjazdów, co sprawia, że zrewidowana łączna liczba jest prawie pięciokrotnie wyższa od wcześniej podawanej.

Zgodnie z nowymi danymi średnia roczna liczba wyjazdów na stałe wynosi około 150 575.

Statystyki te obejmują mieszkańców wszystkich narodowości, którzy opuścili Portugalię, aby zamieszkać za granicą, i nie należy ich interpretować jako odnoszących się wyłącznie do emigracji obywateli portugalskich.

Zrewidowane dane sugerują, że zarówno liczba przyjazdów, jak i wyjazdów była znacznie wyższa niż wcześniej sądzono, co nadaje nowy wymiar zmieniającej się sytuacji demograficznej kraju.

Podczas gdy znaczna część debaty publicznej dotyczącej migracji skupiała się na przybyciu obcokrajowców, najnowsze dane wskazują, że skala wyjazdów również była znacznie niedoszacowana.

W związku z tym zrewidowane statystyki budzą pytania o to, w jaki sposób mierzone były trendy migracyjne oraz jak skutecznie polityka publiczna reagowała na zmiany demograficzne w Portugalii.