Ik vroeg me af of holbewoners en holbewoonsters ‘onderkleding’ droegen, en het lijkt erop dat ze dat niet deden. Mijn fantasie sloeg op hol toen ik me voorstelde dat ze op een koude ochtend misschien dachten: jeetje, het tocht nogal rond mijn onderlichaam, en dat ze hun kleding van dierenhuiden tussen hun benen door omhoog trokken tot over een soort tailleband, gewoon om de vorst van hun ‘belangrijke’ plekken weg te houden.

Het lijkt erop dat mannen wat sneller ‘in de startblokken’ stonden (bij wijze van spreken) wat het dragen van onderkleding betreft, toen ze daar zo’n 7.000 jaar geleden mee begonnen, te beginnen met primitieve lendendoeken in oude beschavingen zoals Egypte en Mesopotamië. Egyptenaren droegen een linnen wikkel of lendendoek, een ‘shendit’ genaamd, en Romeinen droegen een eenvoudige linnen lendendoek, een ‘subligaculum’ genaamd, onder hun tunieken of toga’s voor hygiëne en bescherming. In de Middeleeuwen droegen mannen losse, knielange linnen of wollen onderbroeken, ‘braies’ genaamd, die in de taille met een trekkoord werden vastgebonden.

Deze evolueerden op hun beurt in de 16e eeuw tot de codpiece, een opvallende, gewatteerde flap aan de voorkant van de herenbroek die het genitale gebied benadrukte als symbool van status en mode, populair gemaakt door koning Hendrik VIII. Deze stijl ontstond in de 15e eeuw als een eenvoudig driehoekig stuk stof (een ‘bray’ genoemd) dat werd gebruikt om de onhandige opening te bedekken die ontstond tussen afzonderlijke, strak geknoopte herenbroeken (kousen), naarmate tunieken en doubletten korter werden. Het parlement van koning Edward IV keurde in 1463 een wet goed die mannen verplichtte hun ‘geslachtsdelen en billen’ naar behoren te bedekken, na klachten over openbare onfatsoenlijkheid doordat herenjassen en -jasjes steeds korter werden.

Bronvermelding: Envato Elements; Auteur: sweet_elenia;

Ondergoed voor vrouwen

In het verleden lieten vrouwen over het algemeen alles bloot en droegen ze geen onderbroeken of slipjes die het kruis bedekten. Wat ze onder hun bovenkleding droegen, hing daarentegen sterk af van hun cultuur, regio en sociale klasse. Damesondergoed is historisch gezien ‘achtergebleven’ bij herenondergoed, voornamelijk omdat de industrie eeuwenlang prioriteit gaf aan lichaamsvorming, esthetische aantrekkingskracht en de mannelijke blik boven dagelijkse ergonomie. Ontwerpfouten in de massaproductie leidden tot veelvoorkomende problemen: smalle kruisjes, kriebelende synthetische stoffen die zweet of geurtjes vasthouden, en knellende beenelastieken, voortkomend uit decennia van ontwerpen die comfort en biologische gezondheid negeerden.

In het oude Griekenland en Rome droegen vrouwen eenvoudige linnen of leren banden en lendendoeken, zoals de Griekse apodesme of het Romeinse subligaculum (hetzelfde als dat van de mannen), die werden gebruikt voor lichte ondersteuning, bescheidenheid of sportieve doeleinden. Eeuwenlang droegen westerse vrouwen geen onderbroeken met een split in het kruis of een gesloten kruis, maar droegen ze een lang, los linnen of katoenen kledingstuk, een ‘shift’ of ‘chemise’ genaamd, direct op de huid. Overigens werd broeken met open kruis (in China bekend als kāidāngkù) duizenden jaren lang gebruikt als babykleding om het zindelijk worden te vergemakkelijken en evolueerde dit tot iets dat vrouwen konden dragen zonder al hun onderkleding uit te hoeven doen wanneer de „behoefte“ zich voordeed.

Herenbroeken

Boxershorts met elastische taillebanden werden in 1925 door Everlast geïntroduceerd, en ondersteunende Y-front-modellen werden in 1935 door Cooper Inc. (Jockey) op de markt gebracht. Boxershorts met een strakke pasvorm verschenen pas in het begin van de jaren negentig en combineerden de twee stijlen.

Long Johns waren nauwsluitende onderkleding met lange pijpen en hebben een lange weg afgelegd sinds de jeukende, kriebelende exemplaren die je je misschien nog herinnert. Je kunt ze kopen van merinowol – ultrafijne wol die soepel en gestroomlijnd comfort biedt en de temperatuur reguleert zonder eruit te zien als pyjama’s – of als thermokleding die er stijlvol uitziet onder strakke kleding. Daarna kwamen de vochtafvoerende, nauwsluitende leggings die zowel als sportkleding dienen als onder een broek voor extra lagen bij koud weer.

Een stijl die een tijdje populair was, was het „stringondergoed“ (nee, geen strings voor vrouwen) voor mannen, waarvan ik persoonlijk blij ben dat het geen succes is geworden. Naar mijn mening was er niets erger dan een man te zien in een stringhemd en -broek die eruitzag alsof hij door een trawler uit zee was gesleept, en zeker niet als ‘de vangst van de dag’.

De ondergoedmarkt is uitgegroeid tot een enorme wereldwijde industrie, die momenteel wordt geschat op bijna 100 miljard euro, en het aanbod is spectaculair. Maar de film ‘Bridget Jones’ heeft ervoor gezorgd dat vrouwen op zoek zijn naar comfort, zelfvertrouwen en ondergoed dat je steunt – of je nu door de sneeuw rent of gewoon het beste uit je leven haalt.

Er gaat niets boven Big Pants.

Stel The Portugal News in als uw voorkeursbron voor nieuws op Google

GoogleToevoegen als voorkeursbron op Google