Vier uur van huis

Vier uur.

Na negen maanden en dertien dagen in het ziekenhuis, nadat hij drie keer van de beademing was gehaald, nadat er bijna 50.000 dollar was ingezameld en een huis was ingericht voor zijn verzorging, zou ik eindelijk mijn belofte nakomen.

Ik bracht mijn papa naar huis.

Hij heette Robert Edward Clarence. Iedereen noemde hem Bob. Maar voor mij was hij papa. Mijn beschermer. Mijn leraar. Mijn held. De man die me beloofde dat hij me nooit in de steek zou laten.

Hij werkte hard, gaf gul en maakte prachtige dingen met zijn handen. Hij wist welke kleine dingen mij gelukkig maakten.

Ik kon me geen wereld zonder hem voorstellen.

Negen maanden en dertien dagen lang zag ik hem lijden.

Ik ging bijna elke dag naar het ziekenhuis. Ik heb maar drie dagen overgeslagen. Soms was ik uitgeput. Soms kon ik de weg naar Toronto niet vinden.

Zelfs nu denk ik nog aan die drie dagen.

Nog drie dagen die ik met hem had kunnen doorbrengen. Nog drie dagen om zijn hand vast te houden. Nog drie dagen om zijn stem te horen.

Toen hij voor de derde keer van de beademing werd gehaald, wist ik dat we misschien niet veel tijd meer samen zouden hebben.

Zijn toestand was zo ernstig dat ik beschermende kleding moest aantrekken en door een speciale ruimte moest lopen waar lucht om me heen werd geblazen, voordat ik naar binnen mocht.

Op een dag nam ik een bandrecorder en een lege cassette mee.

Ik ging bij de voeten van mijn vader op zijn ziekenhuisbed zitten.

‘Pap, dit is het moment waarop ik echt denk dat als je iets tegen iemand te zeggen hebt, je dat nu moet zeggen.’

Ik vertelde hem dat ik op ‘Opnemen’ zou drukken en de kamer zou verlaten. Na een half uur zou ik terugkomen en de cassette omdraaien.

Op die manier zou hij zijn privacy hebben.

Hij kon zeggen wat hij wilde tegen wie hij maar wilde.

“Oké, pap? Ik hou van je.”

Ik drukte op ‘Opnemen’ en liep de kamer uit.

Ongeveer een half uur later doorliep ik de veiligheidsmaatregelen nogmaals, kwam terug en draaide de cassette om.

Ik wilde dat mijn vader de kans kreeg om zijn eigen woorden achter te laten.

Ondertussen deed ik er alles aan om hem thuis te krijgen.

Ik reed overal naartoe in mijn kleine Honda Civic, bedelde, leende, zamelde geld in en zocht alle apparatuur die we nodig hadden.

Ik haalde bijna 50.000 dollar op.

Ik regelde de ambulance. Ik maakte het huis klaar. Alles was eindelijk gereed.

Er waren nog maar vier uur te gaan voordat hij naar huis zou komen.

Ik keek naar mijn vader.

Hij keek naar mij.

En plotseling kon ik niet meer stoppen met denken aan zijn lijden.

Ik vroeg me af of hij al die vreselijke pijn had doorstaan omdat hij wist hoe wanhopig ik hem nodig had.

Ik begon te huilen.

“O mijn god, pap. Het spijt me zo ontzettend.”

Ik hield meer van hem dan van wat dan ook. Maar ik wilde niet dat hij nog langer leed.

“Het is goed, papa. Het is goed. Ik hou van je.”

“Je mag gaan, pap. Ga maar slapen. Het is goed.”

Hij keek me aan.

Hij haalde diep adem.

En ademde uit.

Dat was het.

Mijn papa was er niet meer.

Ik ging naast hem op zijn ziekenhuisbed liggen, liet mijn hoofd tegen zijn schouder rusten, sloeg mijn arm om hem heen en hield hem stevig vast.

Ik wilde hem niet loslaten.

In het volgende halfuur, misschien wel bijna een uur, zag ik hoe het uiterlijk van mijn vader langzaam veranderde.

Zijn glimlach verdween. Zijn rimpels werden minder zichtbaar. Zijn gezicht werd grijs en koud, bijna bevroren.

Maar onder de plek waar ik hem vasthield, was hij nog steeds warm en bezweet.

Hoe kon hij nog warm zijn en toch al weg zijn?

Ik bleef hopen dat het betekende dat hij terug kon komen.

Alsjeblieft, God. Breng hem alsjeblieft terug. Laat mijn papa alsjeblieft wakker worden.

Nog maar even daarvoor had ik hem gezegd dat hij mocht gaan.

Nu wilde ik elk woord terugnemen.

“Nee, papa! Het is niet oké! Word alsjeblieft wakker!”

“Je hebt beloofd dat je me niet zou verlaten!”

Ik huilde. Ik schreeuwde. Ik smeekte.

Hoe langer ik naar hem keek, hoe minder ik hem herkende.

Ik kende dat gezicht al mijn hele leven. Toch leek hij binnen een uur op iemand die ik nog nooit had ontmoet.

Zijn lichaam was er nog wel, maar alles wat hem tot mijn papa had gemaakt, leek verdwenen.

Ik voelde iets in mijn ziel breken.

Jaren later herinner ik me nog steeds hoe ik naast mijn vader lag nadat hij zijn laatste adem had uitgeblazen, wanhopig hopend dat de warmte van zijn lichaam betekende dat hij op de een of andere manier weer wakker zou worden.

Dat dit allemaal een nachtmerrie was.

Een vreselijke droom.

Dat ik elk moment mijn ogen zou openen en dat niets van dit alles zou zijn gebeurd.

We zouden allemaal weer thuis zijn.

Zittend rond de keukentafel.

Shepherd’s pie eten.

Over onze dag praten.

Misschien lachend om iets geks. Misschien besprekend wat er op het werk is gebeurd. Misschien helemaal niet over iets belangrijks pratend.

Gewoon samen zijn.

Gewoon een gezin zijn.

En daar zou mijn papa zitten.

Aan tafel zitten, over helemaal niets praten.

Maar wat zou ik er nu voor over hebben om hem over helemaal niets te horen praten.

Want wat toen niets leek, was alles.

Ik wist het alleen nog niet.

Ik besefte niet hoe kostbaar die gewone momenten waren.

Het geluid van zijn stem aan de andere kant van de tafel. De vertrouwde manier waarop hij sprak. Zijn lach. Zijn kleine opmerkingen. De dingen die hij zei zonder er zelfs maar bij na te denken.

Dingen die ik al duizend keer had gehoord en waarvan ik nooit had gedacht dat ik de hemel ooit zou smeken om ze nog eens te mogen horen.

Ik vond die momenten vanzelfsprekend.

Ik wou dat ik was gestopt met wat ik aan het doen was en gewoon had geluisterd.

Had ik maar elk woord gekoesterd.

Want op een dag klonk er geen stem meer vanaf zijn plek aan tafel.

Geen alledaagse gesprekken meer.

Geen papa meer.

En niets ter wereld kan die momenten terugbrengen.

Na zijn dood had ik nog steeds de cassette die ik in zijn ziekenhuiskamer had opgenomen.

Maar uiteindelijk raakte die cassette zoek.

Tot op de dag van vandaag heb ik hem nooit teruggevonden.

Bronvermelding: Aangeleverde afbeelding; Auteur: Foto met dank aan Cathie Clarence — #finddadsvoice;

Ik kan je niet eens uitleggen wat ik er allemaal voor over zou hebben om de stem van mijn vader nog één keer te horen.

Geen imitatie. Geen nagebootste stem. Niet iets dat doet alsof het hem is.

Zijn echte stem.

Zijn eigen woorden.

Zijn lach.

Zijn stiltes.

Zo klonk hij als hij tegen me praatte. Zijn stem veranderde als hij boos, blij, verdrietig of trots was, maar zelfs als we het oneens waren, kon ik de liefde erachter horen.

Als ik hem hoorde, kwam de herinnering terug aan hoe hij rook als ik hem omhelsde, de warmte van zijn huid, het troostende gevoel van zijn aanraking en het gevoel dat ik zijn kleine meisje was.

Een foto kan me zijn gezicht laten zien. Maar voor mij is een foto kil. Je kunt hem opvouwen, opbergen en hij vervaagt met de tijd.

Ze kan niet met me lachen.

Ze kan niet tegen me praten.

Het kan het geluid van mijn vaders liefde niet terugbrengen.

Zijn echte stem kon iets oproepen wat geen enkele foto ooit zou kunnen.

Gewoon mijn vader.

Dat is alles wat ik wil.

Gewoon mijn papa, nog één keer.

En zo is #finddadsvoice ontstaan.

Het begon met het verdriet om het verlies van mijn vader en het spijtgevoel omdat ik de enige opname kwijt was geraakt waarmee ik hem misschien nog eens had kunnen horen.

Maar toen ik dacht aan alle andere mensen die hetzelfde verlies hadden meegemaakt, groeide het idee uit tot iets groters.

Het werd #findtheirvoice.

Want iedereen verdient het dat zijn of haar stem bewaard blijft.

Niet alleen die van onze ouders of grootouders. Niet alleen die van onze echtgenoten, echtgenotes, kinderen, partners en vrienden.

Ook wijzelf.

Mensen met een gezin. Mensen zonder gezin. Mensen die alleen wonen. Mensen van elk geslacht, elke identiteit, elke achtergrond en uit alle lagen van de bevolking.

Iedereen die gelooft dat hij of zij iets te zeggen heeft.

En zelfs de mensen die denken dat ze dat niet hebben.

Vooral zij.

Elke stem telt.

Onze stemmen dragen ons gelach, onze liefde, onze ervaringen en de alledaagse verhalen die ons maken tot wie we zijn.

Op een dag, als onze lichamen er niet meer zijn, kunnen die stemmen blijven bestaan.

Iemand kan op ‘Play’ drukken en ons weer horen.

Iemand kan zich herinneren hoe het voelde om door ons geliefd te worden.

Iemand kan over jaren aan een keukentafel zitten en een vertrouwde stem horen praten over helemaal niets.

En ontdekken dat het alles betekent.

Ik kon mijn papa niet op tijd naar huis brengen.

Ik kon hem niet wakker maken.

Ik heb zijn opname nog steeds niet gevonden.

Maar misschien kan zijn verhaal een ander gezin helpen iets te redden dat onvervangbaar is.

Wacht alsjeblieft niet.

Neem de mensen van wie je houdt op.

Neem jezelf op.

Vertel je verhalen, zelfs de alledaagse.

Vooral de alledaagse.

Schrijf je verhaal niet alleen op. Vertel het.

Elke stem telt.

Zelfs als ons lichaam er niet meer is, kunnen onze stemmen voortleven.

#finddadsvoice — #findtheirvoice

Door Cathie Clarence

Stel The Portugal News in als uw voorkeursbron voor nieuws op Google

Toevoegen als voorkeursbron op Google