Maar achter de deuren van de directiekamer bleef de piano een onmiskenbare roeping. Nadat hij vijftien jaar geleden het bedrijfsleven de rug toekeerde om zich fulltime aan de muziek te wijden, heeft de in Londen gevestigde componist en pianist met zijn diep ontroerende, originele composities een wereldwijd publiek opgebouwd.

In de aanloop naar de release van zijn nieuwe albums, waaronder een pianocollectie later dit jaar en een ambitieus orkestproject over moderne conflicten, sprak Moss over zijn carrièreswitch op latere leeftijd, zijn creatieve proces en waarom hij weigert covers te spelen.

Bekijk hier het volledige interview 👇👇👇

TPN: Je hebt vele jaren in het bedrijfsleven gewerkt voordat je je professioneel op de muziek ging richten. Wist je altijd al dat muziek je roeping was?

Duncan Moss: Ja, dat wist ik inderdaad. Ik begon met pianospelen toen ik zes was, nu bijna 60 jaar geleden, en ik hoefde nooit te worden aangespoord om te oefenen; ik kon niet wachten om achter de piano te kruipen. Tegen de tijd dat ik 15 of 16 was, wees alles in de richting van een carrière als muzikant.

Er gebeurden rond die tijd echter twee dingen. Ten eerste zag ik tijdens de wedstrijd ‘Young Musician of the Year’ een 13-jarige die een concerto van Rachmaninoff zo briljant speelde dat ik dacht: ‘Er is maar plaats voor drie in de wereld, en deze jongen is nu al beter dan ik.’ Ten tweede merkte mijn pianoleraar dat ik drie uur per dag besteedde aan het schrijven van mijn eigen muziek in plaats van me strikt op het klassieke lesprogramma te concentreren.

In die tijd was het erg moeilijk om als jonge muzikant de kost te verdienen, en ik was vastbesloten om niet arm te zijn. Daarom koos ik ervoor om in het bedrijfsleven mijn brood te verdienen. Pas veel later in mijn leven besloot ik er weer mee te beginnen om die levenslange drang te stillen.

TPN: Je composities zijn volledig origineel. Waarom heb je ervoor gekozen om geen covers of populaire standards te spelen?

Duncan Moss: Dat was een heel bewuste keuze. Toen ik ongeveer tien jaar geleden fulltime aan de slag ging, adviseerden veel mensen me om covers te spelen om bekendheid te krijgen.

Hoewel ik de muziek van anderen kan spelen, had ik mijn eigen passie bijna mijn hele leven lang opzij gezet. Ik besloot dat wanneer ik het eindelijk zou doen, ik mijn eigen werk zou spelen.

Ik schrijf wat ik wil schrijven zonder dat iemand me voorschrijft wat ik wel of niet mag doen. Dat is een echte luxe en werkt enorm bevrijdend. Ik heb altijd het standpunt ingenomen dat als ik het leuk vind, dat geweldig is, en als andere mensen het leuk vinden, is dat mooi meegenomen. In de loop der jaren is dat publiek wereldwijd gegroeid, en het contact met luisteraars via sociale media is buitengewoon geweest.

TPN: Was er een specifieke aanleiding die ervoor zorgde dat je volledig de overstap maakte van het bedrijfsleven naar fulltime muziek?

Duncan Moss: Ik genoot van mijn carrière in het bedrijfsleven, maar ik werd altijd achtervolgd door de gedachte dat ik mijn tijd op aarde zou doorbrengen terwijl ik maar één ding had gedaan. Een citaat van de Amerikaanse dichter Charles Bukowski raakte me diep: „Kun je je nog herinneren wie je was voordat de wereld je vertelde wie je moest zijn?”

Nadat ik de vastgoedsector had verlaten, heb ik me beziggehouden met private-equity-investeringen en het financieren van start-ups als angel-investeerder, en ik ben een fortuin kwijtgeraakt. Daardoor vroeg ik me af waarom ik dingen probeerde te doen waar ik niet echt geschikt voor was, in plaats van me te concentreren op het enige dat me van nature afging: muziek. Mijn familie en vrienden zeiden: „Dat werd tijd – waarom heeft het zo lang geduurd?“ Toen ik eenmaal die sprong had gewaagd, keerde ik het bedrijfsleven volledig de rug toe.

TPN: Waar komen je melodieën vandaan, en hoe leg je ze vast als de inspiratie toeslaat?

Duncan Moss: Als ik wist waar ze vandaan kwamen, zou ik heel gelukkig zijn! Ik schreef mijn eerste stuk toen ik zes was, en dat proces is nooit gestopt. Melodieën komen op twee manieren tot stand: ofwel hoor ik een deuntje in mijn hoofd ontstaan, ofwel ga ik achter de toetsen zitten en speel ik het eerste dat in me opkomt totdat er iets klopt.

Als er een deuntje in me opkomt, moet ik het meteen opnemen. De spraakmemo’s op mijn telefoon staan vol met vreselijk geneuried en gefluit, want als ik midden in de nacht wakker word met een idee, weet ik dat ik het tegen de ochtend weer vergeten ben als ik het niet meteen vastleg – tot groot ongenoegen van mijn vrouw.


TPN: Je werkt momenteel samen met een muzikant en een wetenschapper om de neurowetenschap achter muziek te onderzoeken. Wat trekt je aan in dat vakgebied?

Duncan Moss: Het is een fascinerend project. We onderzoeken de neurowetenschap van muziek, hersengolven en geluidsfrequenties, en kijken hoe bepaalde muzikale patronen ervoor zorgen dat hersenactiviteit op één lijn komt te liggen. Muziek heeft een diepgaande invloed op mensen – sommige luisteraars zijn binnen enkele minuten tot tranen toe geroerd, terwijl anderen er totaal niet door geraakt worden. Ik wil heel graag de wetenschappelijke redenen achter die diepe emotionele en fysieke verbinding begrijpen.

Bron: Facebook;

TPN: Je vorige albums, *Mnemonics* en *Hope*, waren sterk geïnspireerd door persoonlijke herinneringen en gebeurtenissen uit de echte wereld. Is muziek jouw manier om de wereld om je heen te verwerken?

Duncan Moss: Absoluut. Als je vanuit een artistieke mindset werkt, staan je antennes voortdurend op scherp. Je pikt gesprekken, nieuwsberichten of persoonlijke ervaringen op, en muziek wordt het medium waarmee je je reactie uitdrukt.

Zo zijn nummers op mijn eerdere albums bijvoorbeeld geschreven na het overlijden van mijn moeder, tijdens de COVID-19-lockdowns in Londen of na de geboorte van mijn kleinkinderen. Mijn aankomende orkestproject, War and Peace, komt op dezelfde manier voort uit het verwerken van de hedendaagse geopolitiek en conflicten.

Het is een manier om ermee om te gaan, en melodie is mijn manier om verhalen te vertellen en gevoelens vast te leggen.

Vooruitblik: het leven, getijden en de kracht van melodie

Voor Duncan Moss is de beslissing om de risicovolle financiële wereld in te ruilen voor fulltime componeren veel meer gebleken dan alleen een tweede carrière – het is de vervulling van een levenslange belofte die hij op zesjarige leeftijd deed. Tegenwoordig werkt Moss vanuit zijn thuisstudio, gelegen direct aan de oever van de Theems nabij Canary Wharf, en wordt zijn dagelijkse opnameroutine op unieke wijze bepaald door de natuur; sessies worden regelmatig onderbroken om het hoorbare gerommel van het opkomende getij te laten wegebben, voordat hij zijn werk aan de toetsen hervat.

Dit verhoogde bewustzijn van zijn omgeving doordringt elk aspect van zijn artistieke output. Of hij nu reflecteert op de griezelige stilte in het centrum van Londen tijdens de lockdowns van 2020, het verlies van zijn geliefde moeder vereeuwigt in het stuk ‘Goodbye Mum’, of de aangrijpende tragedie van wereldwijde conflicten vertaalt in orkestrale arrangementen: Moss beschouwt muziek zowel als een persoonlijk toevluchtsoord als een gedeelde dialoog. Die dialoog wordt met buitengewone toewijding in stand gehouden: hij heeft de afgelopen jaren persoonlijk meer dan 50.000 reacties van luisteraars op sociale media beantwoord en beschouwt de band met zijn wereldwijde publiek als een essentiële plicht in plaats van een bijzaak.

Terwijl hij zich voorbereidt op de release van zijn volgende solo-pianoalbum later dit jaar – opgenomen in zijn studio aan de rivier in Londen – gevolgd door de ambitieuze, door conflicten geïnspireerde orkestsuite ‘War and Peace’, blijft Moss resoluut gefocust op authentieke verhalen. Zijn reis herinnert ons er op indringende wijze aan dat het nooit te laat is om de verwachtingen van het bedrijfsleven van je af te schudden en terug te keren naar de unieke passie die de menselijke ervaring kenmerkt.

www.duncanmossmusic.com