Był człowiekiem wykształconym, pochodził ze szlacheckiej rodziny, a w młodym wieku został mianowany przez cesarza Gratiana namiestnikiem włoskiej prowincji Kampania.

Jednak po zamachu na cesarza życie Paulinusa przybrało nieoczekiwany obrót.

Powrócił do domu, poślubił pobożną chrześcijankę imieniem Terazja, przyjął wiarę chrześcijańską i został ochrzczony w 389 roku. Zawsze wierzył, że przykład świętego Feliksa z Noli odegrał kluczową rolę w jego nawróceniu.

Paulinus i jego żona stracili jedynego syna, gdy niemowlę miało zaledwie osiem dni. Zamiast tracić nadzieję, zamienili swój smutek w głębszą miłość do Boga. Wybrali życie pełne modlitwy, prostoty i służby.

Wyświęcony na kapłana w Boże Narodzenie 394 roku, Paulinus został później biskupem Noli w 410 roku. Jako biskup nie przywiązywał wagi do bogactwa ani wygód. Rozdał swój majątek, by pomóc ubogim, i zasłynął ze swojej pokory, hojności i mądrości.