Znane jako Castro de Monte Mozinho, czyli „Miasto Umarłych”, jest to jedna z największych ufortyfikowanych osad z epoki rzymskiej w północnej Portugalii. Dziś jej kamienne mury, stare uliczki i pozostałości dawnych domów pozwalają zwiedzającym wyobrazić sobie, jak niegdyś żyli tu ludzie.

Osada położona jest na wysokości 408 metrów nad poziomem morza i rozciąga się na powierzchni około 22 hektarów – obszarze odpowiadającym mniej więcej 30 boiskom piłkarskim. Obejmuje ona tereny parafii Galegos, Oldrões i Valpedre.

Jej historia sięga końca I wieku p.n.e. i początku I wieku n.e., kiedy to północno-zachodnia część Półwyspu Iberyjskiego stawała się częścią świata rzymskiego.

Chociaż wpływy rzymskie stopniowo zmieniały osadę, jej mieszkańcy początkowo trzymali się starszych tradycji. Niektóre z pierwszych domów miały okrągły kształt, nawiązujący do stylu charakterystycznego dla przedrzymskiej kultury castro. Z czasem pojawiły się nowe formy architektoniczne, a także ulice, mury obronne oraz przestrzenie wykorzystywane w życiu codziennym i społecznym.

Najważniejszy obszar znajdował się na szczycie wzgórza. Wśród odkrytych tam znalezisk archeologicznych znalazły się granitowe rzeźby przedstawiające galicyjskich wojowników.

Dowody wskazują, że ludzie zaczęli opuszczać osadę mniej więcej od V wieku. Część z nich przeniosła się na niżej położone i bardziej otwarte tereny, podczas gdy inni opuścili region całkowicie.

Prace archeologiczne przeprowadzone w XX wieku doprowadziły do odkrycia pozostałości domów, monet, ceramiki i innych przedmiotów, z których niegdyś korzystali mieszkańcy tego miejsca.

Ruiny na świeżym powietrzu można zwiedzać bezpłatnie. Centrum interpretacyjne Castro de Monte Mozinho powstało w 2004 roku, aby pomóc zwiedzającym zrozumieć historię i znaczenie tego miejsca.

Centrum jest powiązane z Muzeum Miejskim w Penafiel, które obecnie przechodzi renowację. Zwiedzający powinni sprawdzić aktualne informacje przed podróżą, ponieważ dostęp do obiektów interpretacyjnych może być ograniczony.