Omdat ik momenteel in een rolstoel zit vanwege een gebroken been, heb ik de laatste tijd moeite om eropuit te gaan. Tenzij je er zelf momenteel in zit – of dat nu permanent of tijdelijk is – heb je geen idee wat dat werkelijk inhoudt.

Veel gebieden in Portugal zijn geplaveid met calçada, soms in mooie patronen, gemaakt van kleine, met de hand gesneden stenen kasseien. Heel mooi, heel traditioneel. Zelfs in de beste omstandigheden is het er niet gemakkelijk lopen, vooral niet op plekken waar stukken zijn verwijderd voor ondergrondse werkzaamheden of waar putdeksels zijn geplaatst, maar probeer er maar eens met een rolstoel overheen te rijden: het geschud veroorzaakt trillingen door het hele lichaam en kan zelfs je vullingen uit je tanden schudden. Dan is er nog het ‘Caster Flutter Effect’ (ik wist niet dat dat echt bestond totdat het begon te gebeuren), waarbij de kleine voorwieltjes bij een bepaalde snelheid op een oneffen oppervlak terechtkomen, het contact met de grond verliezen en heftige trillingen veroorzaken, wat er waarschijnlijk toe leidt dat je later de inbussleutels tevoorschijn moet halen om loszittende bouten vast te draaien.

Paden

Sommige gebieden zijn nu totaal ontoegankelijk geworden, omdat ze te smal zijn voor een rolstoel. Een bezoek aan de plaatselijke kapper en de tandarts is daarom uitgesteld, en als andere deuropeningen uitkomen op de calçada en te smal zijn, zit ik dubbel in de problemen. Blijkbaar moeten toegankelijke voetpaden in Portugal over het algemeen een minimale vrije breedte van 1,20 meter hebben, vrij van obstakels, en moeten trottoirs langs hoofdwegen enz. moeten een vrije, onbelemmerde breedte van ten minste 1,50 meter hebben – geen van beide afmetingen is net voldoende voor twee rolstoelen om elkaar te passeren zonder dat ellebogen tegen elkaar stoten of voetplaten in elkaar verstrikt raken.

Parkeerplaatsen

Ik ben me ervan bewust dat je voor het gebruik van parkeerplaatsen voor rolstoelgebruikers een officiële pas nodig hebt. Je moet een erkende mate van beperking hebben (meestal ≥ 60% voor blijvende lichamelijke/motorische beperkingen, autisme of verstandelijke beperkingen; ≥ 95% voor visuele beperkingen), gecertificeerd door een Portugees multifunctioneel medisch attest. Deze zijn gratis en over het algemeen 10 jaar geldig als je in aanmerking komt, maar voor mij hebben ze weinig nut, aangezien ik er op korte termijn een nodig had en hopelijk slechts voor een korte periode. Waarom bieden ze geen parkeerkaart voor korte termijn aan, die bijvoorbeeld 3 maanden geldig is? Ik speelde stiekem met het idee om gewoon een blauwe sticker met een afbeelding van een rolstoel te kopen en die aan de binnenkant van de voorruit of achterruit van de auto te plakken, maar aangezien ik op dit moment ook niet kan autorijden, ben ik aangewezen op de vriendelijkheid van anderen om me ergens naartoe te brengen, dus de sticker zou bij elke rit die ik krijg vervangen moeten worden.

Winkelen in een rolstoel

Ik heb een lichtgewicht, opvouwbare rolstoel aangeschaft om mee te winkelen. Hoewel je de kracht van Simson nodig hebt om ermee te ‘rijden’ – en het op een vlakke ondergrond prima gaat – kan zelfs de lichtste helling op weg naar en van de winkels uitputtend zijn zonder hulp, en achteruit rollen is echt een angst. Heb je ooit geprobeerd om vanuit een rolstoel een winkelwagentje voort te duwen? Dat lukt niet in je eentje, want je hebt niet genoeg handen om het wagentje of mandje te sturen en tegelijkertijd jezelf voort te duwen. En als je eenmaal in de winkel bent, kun je – tot grote frustratie – vanuit een zittende houding de bovenste schappen niet bereiken. Omdat de gangpaden in sommige kledingwinkels steeds smaller worden, moet je je een weg banen door een zee van kleding om er überhaupt binnen te komen.

Bron: PA;

Parkeren bij winkels

Ik ben bij een paar winkels geweest en heb gemerkt dat het enige verlaagde gedeelte van de stoep geblokkeerd wordt door een auto, omdat iemand er onbedoeld heeft geparkeerd – waarschijnlijk om even snel iets te kopen.

Een ander irritant punt dat me opviel, was dat sommige mensen in de winkel er niet aan denken om opzij te gaan voor iemand in een rolstoel, terwijl het voor hen zo makkelijk zou zijn – een snelle stap naar links of rechts – maar toch verwachten ze dat ik om hen heen manoeuvreer. Vervolgens richten ze vragen of een gesprek tot mijn begeleider in plaats van tot mij, in de rolstoel, alsof ik onzichtbaar ben.

Maar één ding vind ik wel fijn: dat ik voor mag gaan in de rij, dankzij iedereen die aan het begin van de rij ruimte maakte om me erdoor te laten.

Stel The Portugal News in als uw voorkeursbron voor nieuws op Google

GoogleToevoegen als voorkeursbron op Google