Steevast sluit ik mijn zoektocht af door in de ogen van mijn neef, Cyril Shepherd, te kijken, en ik herinner me nog heel goed die ochtend in mei 1941 toen ik thuiskwam nadat ik wat granaatscherven van de luchtafweer had verzameld die na een luchtaanval over onze weg verspreid lagen. Mijn radeloze maar kalme moeder hield een telegram vast waarin werd bevestigd dat Cyril tot de 1.400 bemanningsleden behoorde die waren verdronken in de ijskoude wateren van de Straat van Denemarken nadat de „machtige“ HMS Hood binnen drie minuten was gezonken na een explosie in het munitiedepot, vermoedelijk veroorzaakt door een granaat afgevuurd vanaf het Duitse slagschip Bismarck

Ik was zeven jaar oud en Cyril was achttien. Hij had iets meer dan een jaar op de Hood gediend, vastbesloten om de familietraditie voort te zetten door ‘zijn steentje bij te dragen voor koning en vaderland’.

Dat was in de tijd dat iedereen in de houding ging staan wanneer de Red Ensign en de vereerde Union Jack elke ochtend werden gehesen en vervolgens, maar al te vaak, halfstok werden gehesen na het nieuws over de nieuwste tragedie. Het was een weerspiegeling van de spontane publieke herdenking van de ondertekening van de wapenstilstand om elf uur op de elfde dag van de elfde maand in het jaar 1918, toen de activiteiten van de hele natie tot stilstand kwamen om twee minuten ononderbroken stilte in acht te nemen.

Als Cyril een van de drie overlevenden van het zinken van de Hood was geweest, zou hij nu 103 jaar oud zijn en een van de weinige veteranen uit de Tweede Wereldoorlog die zou kunnen worden opgeroepen om de Cenotaph-parade bij te wonen,

Maar ik betwijfel of hij gehoor zou hebben gegeven aan de oproep van de huidige koning en het vaderland. Zijn vader en ooms spraken vaak hun bitterheid uit over het offer van zoveel levens op een schip dat, omwille van nationale eer, zo zwaar gepantserd was dat de waterlijn vier voet onder het ontwerpniveau lag. Dit leidde ertoe dat er bij hoge snelheid zeewater over het achterdek stroomde en via het ventilatiesysteem doordrong tot de lagere dekken. De oorzaak van de explosie is nooit vastgesteld; de theorie dat één enkele granaat zo’n ravage zou hebben aangericht, wordt in twijfel getrokken.

Toen het wrak in 2015 werd gelokaliseerd, werd de scheepsbel geborgen en hangt deze nu in het Museum van de Royal Navy in Portsmouth. Ik hoop dat er aan het einde van de stilte op 11-11-11-2026 acht klokslagen zullen klinken ter herdenking van het offer dat mijn neef en zijn dappere scheepsmaten precies vijfentachtig jaar geleden brachten.

Opmerking. Dit essay is een vervolg op „11-11-11-2024“, dat twee jaar geleden in The Portugal News werd gepubliceerd.

Stel The Portugal News in als uw voorkeursbron voor nieuws op Google

GoogleToevoegen als voorkeursbron op Google