Urodził się jako Ezekiel Moreno y Díaz w Alfaro w Hiszpanii 9 kwietnia 1848 r. Jako młody człowiek wstąpił do zakonu augustianów rekolektów, a w 1871 r. przyjął święcenia kapłańskie. Jego powołanie wkrótce zaprowadziło go daleko od Hiszpanii: pełnił posługę misjonarską na Filipinach, gdzie spędził wiele lat, głosząc Ewangelię, udzielając sakramentów i troszcząc się o powierzonych mu ludzi.

Po powrocie do Hiszpanii został wysłany do Kolumbii, gdzie został biskupem i poświęcił się odbudowie życia Kościoła, umacnianiu duchowieństwa, obronie ubogich oraz niesieniu Ewangelii społecznościom rozsianym po całym regionie wiejskim.

Święty Ezechiel znany był ze swojej głębokiej miłości pasterskiej oraz szczególnego współczucia wobec chorych i cierpiących. Kiedy u niego samego zdiagnozowano raka, pogodził się ze swoim cierpieniem.

Jego życie odzwierciedlało ewangeliczne powołanie pasterza: wierne głoszenie Chrystusa, służba potrzebującym oraz pozostawanie blisko ludu Bożego nawet w cierpieniu.

Zmarł 19 sierpnia 1906 r. w Monteagudo w Hiszpanii.

Głosił w odległych misjach, odbudowywał upadające wspólnoty, troszczył się o chorych i pozostał wierny, gdy sam został dotknięty cierpieniem.

Chrześcijańską odpowiedzią na cierpienie nie jest zatem rozpacz, lecz ofiara, zaufanie, wytrwałość i miłość bliźniego.