Een ander voorbeeld is dat er, waar er ook maar meer dan een dozijn Britse toeristen in Portugal zijn, op mysterieuze wijze een Ierse pub opduikt. Het is een van de grote geografische verschijnselen van het moderne Europa. Je kunt je in een slaperig vissersdorpje aan de Algarve bevinden waar niemand onder de tachtig Engels spreekt, en toch is er op de een of andere manier een tent genaamd O'Something's, compleet met Guinness van de tap, voetbalsjaals van Celtic, een ingelijste foto van de Temple Bar in Dublin en een bord buiten waarop staat: „Full Irish Breakfasts de hele dag door.”

Ierland lijkt Portugal te hebben veroverd zonder ook maar één aardappel af te vuren.

De eerste verrassing is dat de Ieren zelf over het algemeen best tevreden lijken met dit idee. In tegenstelling tot Italianen die geconfronteerd worden met „authentieke“ carbonara met room, of een Portugese chef-kok die toekijkt hoe iemand ketchup over bacalhau giet, wandelen Ierse bezoekers deze culturele trekpleisters meestal binnen met voorzichtig optimisme.

Guinness is de maatstaf. Vergeet Michelinsterren, interieurontwerp of de vraag of de barman „Sláinte“ kan uitspreken. Als de Guinness lekker smaakt, is de helft van de strijd al gewonnen. Portugal is hier verbazingwekkend goed in geworden. Loop een van de betere Ierse pubs in de Algarve of Lissabon binnen en je ziet een onberispelijke techniek voor het tappen van een pint, het juiste glaswerk en genoeg donker hout om een Viking-langschip mee te herbouwen.

Bronvermelding: Pexels; Auteur: @enginakyurt;

De illusie is dus bijna compleet. Bijna. Want authentieke Ierse pubs bezitten iets dat bijna onmogelijk te exporteren is. Regen.

Niet per se buiten. Maar

binnen. Er hangt een zekere glorieuze somberheid in een echte pub in Galway of Donegal. Het tapijt heeft onnoemelijke dingen meegemaakt, de barkrukken zouden boeken kunnen schrijven, en iemands oudoom zit al sinds 1978 elke donderdag in dezelfde hoek.

Portugal daarentegen staat op zonneschijn. Het is dus nogal lastig om de ziel van het platteland van County Clare na te bootsen wanneer het felle mediterrane licht weerkaatst op gepolijste marmeren terrassen, terwijl iemand op teenslippers een Strawberry Daiquiri bestelt.

Dit brengt ons mooi bij het publiek. De beste Ierse pubs in Portugal zijn prachtige sociale smeltkroezen. Je ziet gepensioneerde accountants uit Dublin die met loodgieters uit Yorkshire over golf praten. Duitse fietsers bestellen een pint Murphy’s, terwijl Portugese stelletjes shepherd’s pie ontdekken. Zelfs Nederlandse gepensioneerden komen even langs om Premier League-voetbal te kijken, ook al hebben ze geen flauw idee wie tegen wie speelt. En er is altijd wel één eenzame Amerikaan die vraagt of Guinness in feite een soort rare latte is. Maar het werkt allemaal opmerkelijk goed.

Dan zijn er nog de muzikanten.

Bekijk hier de volledige video 👇👇👇


Ierland gaf de wereld folkmuziek, terwijl Portugal de wereld de fado gaf. Natuurlijk reageren Portugese Ierse pubs hierop door een kerel uit Birmingham in te huren die met een akoestische gitaar nummers van Oasis zingt. Niemand klaagt, zeker niet na pint nummer vier.

Natuurlijk zijn niet alle Ierse pubs gelijk. Sommige zijn werkelijk schitterend. De allerbeste slagen erin om een warme sfeer te creëren zonder in parodie te vervallen. Het personeel kent je naam, de Guinness zet goed in en het eten ziet er min of meer eetbaar uit. Natuurlijk draagt livemuziek enigszins bij aan de sfeer.

Dit soort plekken worden net zozeer buurthuizen als pubs. Expats vieren er verjaardagen, er wordt geproost op voetbaloverwinningen en er wordt op gepaste wijze gerouwd om voetbalnederlagen. Er ontstaan vriendschappen bij gezamenlijk genutte zakjes Tayto-chips, terwijl er onder invloed wordt gediscussieerd over de vraag of Portugal eindelijk ‘thuis’ is geworden.

Dan komen we bij de middenmoot. Deze gelegenheden zijn niet bijzonder Iers, noch bijzonder Portugees. Het zijn gewoon pubs. Perfect fatsoenlijke pubs in Ierse vermomming, met plastic klavertjes die permanent aan de muren zijn bevestigd. Elk beschikbaar oppervlak is voorzien van een Guinness-logo en iemand heeft zevenendertig provincievlaggen aan het plafond gehangen, zonder helemaal te begrijpen welke provincies ze vertegenwoordigen. Op het menu staan lasagne, kip tikka masala, fish & chips, pizza’s, hamburgers en – om redenen die alleen het management kent – sushi. De authenticiteit is definitief verdwenen. Toch lijkt niemand daar bijzonder van onder de indruk. Het is tenslotte moeilijk om te klagen als Engeland speelt, het bier koud is en iemand net gratis schaaltjes met drooggeroosterde pinda’s heeft neergezet.

Tot slot komen we bij het dubieuze uiteinde van het spectrum. Elk land heeft ze wel. De Ierse pub waar elk meubelstuk lijkt te zijn gekocht in een speelhal met piratenthema. Dit zijn plekken waar felgroene kleurstof een culinaire filosofie is geworden en waar enorme opblaasbare kabouters permanent aan het plafond bungelen. „Traditionele“ Ierse muziek blijkt U2 te zijn, gevolgd door The Pogues, met een vleugje ABBA als afsluiting. Guinness wordt binnen ongeveer veertien seconden geserveerd, wat elke Ierse klant onmiddellijk alles vertelt wat hij moet weten: dit wordt geen succes! Deze plekken zijn niet zozeer Ierse pubs als wel themaparken.

Het is Disneyland met slechte Guinness. Toch zitten ze, vreemd genoeg, vaak vol, omdat vakantiegangers niet per se op zoek zijn naar authenticiteit. Ze zijn gewoon op zoek naar vertrouwdheid.

Bij

een Ierse pub in het buitenland draait het minder om Ierland, maar meer om geruststelling. Mensen weten ongeveer wat er op het menu staat, ze weten dat er waarschijnlijk een enorme 65-inch tv staat waarop live voetbal wordt uitgezonden. Ze weten ook dat er iemand is die Engels spreekt. Na een week lang heldhaftig te hebben geprobeerd Portugees uit te spreken, is het onmiskenbaar geruststellend om „pie and chips“ te bestellen zonder per ongeluk gefrituurde octopus te vragen.

Misschien is dat wel de reden waarom Portugal het concept van de Ierse pub zo enthousiast heeft omarmd. De Portugezen begrijpen gastvrijheid instinctief. Ze waarderen een goed gesprek, uitgebreide lunches en late avonden. Muziek en verhalen vertellen horen er standaard bij, en iedereen heeft geleerd hoe belangrijk nog een rondje is.

In veel opzichten zijn Ierse pubs in Portugal in wezen al Iers. Alleen dan in aanzienlijk zonnigere versies. Ironisch genoeg zijn de pubs die het meest authentiek Iers aanvoelen, vaak juist die waar de minste moeite voor wordt gedaan. Geen plastic kabouters, eindeloze groene versieringen of grappige Guinness-hoedjes. Gewoon goed bier, eerlijk eten, vriendelijk personeel en goede gesprekken. En als je erover nadenkt: dit is precies wat een echte Ierse pub in Ierland zelf zo goed laat werken.

Hoe verhouden de Ierse pubs in Portugal zich dan tot het echte werk? Natuurlijk zullen ze nooit identiek zijn. Dat zou ook nooit kunnen. Niemand heeft immers nog ontdekt hoe je vijftig jaar lokale roddels, onvoorspelbaar weer en een kerel genaamd Seamus – die al sinds de overgang naar het decimale stelsel op dezelfde barkruk zit – kunt importeren.

Het punt is: de beste Ierse pubs van Portugal zullen nooit exacte kopieën zijn van het echte werk. Het zijn gewoon hybriden. Half Dublin, half Algarve. Ze zijn een mix van ‘craic’ en cafécultuur, samengesmolten tot één geheel. Hier zijn ze uitgegroeid tot iets unieks dat helemaal van henzelf is.

Dus op een zwoele Portugese avond, met een perfect getapt pintje, livemuziek die de nacht in zweeft en een groep vrienden verzameld rond een tafel met uitzicht op de Atlantische Oceaan, kunnen we ons gaan realiseren dat authenticiteit niet draait om snuisterijen, inrichting of geografie. Het draait simpelweg om de sfeer. Zelfs als het enige dat nog aan Ierland doet denken de RTE-weersvoorspelling op de televisie achter de bar is, en een kerel die ‘The Wild Rover’ zingt terwijl de zon ondergaat boven de Algarve. Dat is voor de meesten van ons waarschijnlijk goed genoeg, vind je niet?