Een beetje kroegpraat

Helaas is de prijs van een pint in het Verenigd Koninkrijk tegenwoordig behoorlijk hoog, aangezien zowel brouwers als caféhouders gedwongen zijn de stijgende kosten door te berekenen.

Het zijn niet alleen de energieprijzen die de kosten opdrijven. De inflatie, die deels wordt veroorzaakt door de torenhoge energieprijzen, drijft de huurprijzen omhoog. Daarnaast moeten we ook rekening houden met de stijgende groothandelsprijzen voor eten en drinken. Vertegenwoordigers van enkele van de grootste brouwerijen in het Verenigd Koninkrijk hebben onlangs opgeroepen tot "onmiddellijke overheidsingrepen" om de problemen te helpen verlichten waarmee de steeds meer onder druk staande horecasector te kampen heeft.

Ik geef graag toe dat ik af en toe graag een drankje drink. Net als veel andere Britse drinkers heb ik door mijn af en toe losbandige gewoontes in de loop der jaren heel wat geweldige Britse pub-uitbaters (en -uitbaatster) leren kennen. Sommige van deze mensen zijn persoonlijke vrienden geworden. Door hen te leren kennen, ben ik ook enigszins vertrouwd geraakt met de dagelijkse worstelingen waarmee pub-eigenaren te maken hebben. Dit zijn mensen die altijd hun uiterste best lijken te doen om fatsoenlijke zaken te runnen. Ze zijn er trots op dat ze ons een gezellige omgeving bieden waar we even binnen kunnen lopen om te genieten van een verfrissend drankje of twee.

Economische omstandigheden

Wat mij altijd al duidelijk is geweest, is dat het runnen van een goede pub nooit gemakkelijk is geweest.

Een van de redenen hiervoor is dat diverse overheidsinstanties dergelijke bedrijven lijken te behandelen als melkkoeien. Dat wil zeggen: iedereen, van grote brouwerijen tot lokale overheden en de belastingdienst, lijkt een stukje van de spreekwoordelijke taart te willen. Bijna niemand geeft er iets om dat de caféhouders zelf, na al het zware werk, vaak met niets anders dan kruimels achterblijven. Soms verdienen caféhouders slechts genoeg om de exorbitante rekeningen te betalen die zo regelmatig op hun deurmat belanden. Enorme stijgingen van de energiekosten, in combinatie met hogere personeelskosten en stijgende bierprijzen, hebben de problemen waarmee ze te maken hebben alleen maar verergerd.

Dit is weer een ‘perfect storm’ in een wereld vol woeste stormen. Het zijn niet alleen de caféhouders die in deze momenteel onstabiele omgeving met stijgende kosten te maken hebben; ook de klanten hebben te kampen met moeilijke economische omstandigheden. Het is duidelijk dat als klanten op hun uitgaven moeten bezuinigen, het niet uitmaakt hoe goed de cafés ook zijn.

Laten we eerlijk zijn: in vergelijking met Portugal zijn de bierprijzen in het Verenigd Koninkrijk al lange tijd kunstmatig hoog. Soms zelfs onbetaalbaar, vooral in delen van Londen en het zuidoosten. Sommige bars rekenen al routinematig tot wel 8 pond of meer voor één pint bier. Als de prijzen nog verder worden verhoogd, zal dat simpelweg meer drinkers dwingen om twee keer na te denken.

De waarheid is grimmig. Het wordt voor pub-eigenaren steeds moeilijker om de stijgende kosten zomaar op te vangen. Ondanks de toch al hoge tarieven in de bars zijn de winstmarges steeds kleiner geworden. Zoals we hebben gezien, hadden pubbedrijven, zelfs vóór de meest recente stijgingen van de exploitatiekosten, al te maken met hogere bedrijfsbelastingen en stijgingen van veel andere overheadkosten. Deze extra kosten zijn simpelweg de doodsteek geweest voor veel bedrijfsmodellen van pubs.

Het is duidelijk dat de sluiting van dergelijke zaken betekent dat ze geen bedrijfsbelasting meer opleveren voor lokale overheden, dat er weer een verkooppunt verloren gaat voor de brouwerij en dat er verschillende lokale banen verloren gaan. Iedereen verliest. Maar er lijkt weinig bereidheid te zijn om actie te ondernemen en te proberen noodlijdende cafés te redden van definitieve sluiting. Lijkt dit niet kortzichtig? Zeker als dit soort verhalen zich honderden keren in het hele land herhalen? Dit is geen speculatie. Het gebeurt op dit moment. Naar schatting sluiten er alleen al in het Verenigd Koninkrijk elke week 14 cafés hun deuren.

Horecasector

Als we slechts een paar jaar terugkijken, begon het er voor de horecasector iets rooskleuriger uit te zien. Het ministerie van Financiën had miljarden uitgegeven om horecabedrijven en banen te redden. De strategieën van de regering (waaronder de loonregeling tijdens de coronacrisis) leken in grote mate veel bedrijven van de ondergang te hebben gered, hoewel niet elk bedrijf.

Bronvermelding: Envato Elements; Auteur: AveCalvar;

Nadat de hardnekkige reisbeperkingen in de nasleep van de pandemie waren opgeheven – waaronder de verplichting tot ingewikkelde en soms dure COVID-tests die nog lange tijd daarna van kracht bleven (voor zover het reizen naar het buitenland betrof) – werd ‘staycation’ het modewoord. En dankzij deze staycations, in combinatie met ongewoon goed Brits weer, kreeg de Britse horecasector een broodnodige impuls. In veel gebieden werd het vinden van accommodatie zelfs een behoorlijke uitdaging, omdat alles werd weggekaapt door mensen die graag een uitje wilden na de lockdown. De vraag was zo groot dat, zelfs als er accommodatie te vinden was, deze vaak verschrikkelijk duur was. Het werd zo druk dat tijdens de zomervakantie van 2021 bij de meeste restaurants op populaire locaties van tevoren moest worden gereserveerd en een aanbetaling moest worden gedaan om een tafel te verzekeren.

De goede tijden leken dus terug te zijn, en de Britse economie begon (zij het vanaf een vrij laag niveau) weer te groeien. De groei was zo groot dat de spanningen als gevolg van de door de pandemie verscherpte problemen in de toeleveringsketen langzaam aan het licht kwamen. Ook ontstond er een personeelstekort. Sommige deskundigen gaven de Brexit hiervan de schuld. Maar de waarheid is dat soortgelijke problemen zich overal in Europa en ver daarbuiten voordeden. Er was wereldwijd een tekort aan van alles: vrachtwagenchauffeurs, magazijnmedewerkers, koks, bedienend personeel, tandartsen – noem maar op. Dit was een factor die het economisch herstel remde. Deze tekorten werden al snel bijzonder merkbaar in het Verenigd Koninkrijk, dat een tijdlang de snelste economische groei van de G7 kende. Hoe meer de economie groeide, hoe groter het personeelstekort werd, wat de horecasector opnieuw voor een kostbare hoofdpijn stelde.

Maar nu hebben nieuwe problemen de kop opgestoken. Een nieuwe Labour-regering betrok Downing Street, voorzien van een forse parlementaire meerderheid. Ze bekeken de boeken en ontdekten, in tegenstelling tot de regering van Tony Blair in 1996, geen enorm begrotingsoverschot. Nee, het was een enorm tekort. De pandemie, de oorlog in Oekraïne en de daaruit voortvloeiende energiecrisis hadden allemaal hun tol geëist. De schatkist was vrijwel leeg.

Winstgevendheidscrisis

Wie moet er worden belast? Welnu, geen enkele regering kan veel afnemen van degenen die financieel al in moeilijkheden verkeren en van degenen die al op de armoedegrens leven, omdat er niets te halen valt. Daarom richtte minister van Financiën Reeves zijn blik op kleine bedrijven en boerderijen, en stelde hij voor dat juist deze lokale bedrijven hun „eerlijke deel“ zouden moeten betalen.

Deze bedrijven, die nog steeds de gevolgen van de energieprijsstijgingen voelden, moesten nu meer betalen aan sociale premies en successierechten, te maken krijgen met hogere minimumloonafspraken en zich een weg banen door onoverkomelijke arbeidsregels die het aannemen van extra personeel veel riskanter maken dan ooit tevoren.

De horeca staat nu dus voor een dilemma. Moeten ze de hogere kosten opvangen en een winstcrisis riskeren, of moeten ze de kosten doorberekenen, in de hoop dat hun klanten de last gewoon zullen dragen? Dit waren allemaal belangrijke factoren nog voordat we de laatste oorlog in Iran zagen.

De realiteit is dat veel cafés nu het risico lopen hun rekeningen niet te kunnen betalen. Banen staan op het spel. Zonder hulp zouden duizenden van onze geliefde lokale cafés binnenkort gedwongen kunnen worden hun deuren te sluiten.

Zou dit niet betekenen dat alle miljarden die tijdens de pandemie zijn uitgegeven om de horecasector te redden, voor niets zijn geweest? Verspild. Als belastingbetalers en klanten zou dit ons toch zeker moeten bezighouden.