Ik herinner me nog de oude tijd waarin een man in een bruine overall kaas sneed en die in bakpapier wikkelde. Vlees werd bij de slager in bruin papier en touw verpakt. Groenten kocht je los bij de groenteboer en die werden in je eigen tas gedaan.

Toen de supermarkten voor het eerst hun intrede deden, werd een geheel nieuwe winkelervaring beloofd en kwam marketing in opkomst – er werden strategieën in de winkel ingezet, gericht op het maximaliseren van elke aankoop door middel van een slimme indeling, training van het personeel en gerichte aanbiedingen. Zintuiglijke prikkels zoals de geur van versgebakken brood en aangename achtergrondmuziek zorgden ervoor dat klanten langer bleven hangen en meer kochten; op sommige plekken klonk zelfs het geruststellende gekakel van kippen bij de stapels eieren. O ja, er werd werkelijk niets over het hoofd gezien om ons tijdens onze winkelervaring te overtuigen meer te kopen.

Nu zitten talloze kassamedewerkers zonder werk

Zelfscankassa’s moedigen je nu aan om je artikelen zelf te scannen. In eerste instantie vond ik dit een geweldig idee, iets leuks om te doen, om te zien of ik de snelheid kon evenaren van het Duitse supermarktpersoneel dat artikelen met warpsnelheid door de scanner jaagt. Nou, de eerste struikelblok is: leg je portemonnee of boodschappentas niet aan weerszijden van de scanner – ik heb op de harde manier ontdekt dat ze gewichtsgevoelig zijn, maar niet slim genoeg om te zeggen ‘haal je tas er alsjeblieft af’, wat eindeloze uren van vingergetik en frustratie zou besparen, terwijl je hulpeloos wacht tot het personeelslid je opmerkt om de boel op te lossen. En dan heb ik het nog niet eens over de zoektocht naar het kassabonnetje met de magische QR-code erop, het enige paspoort naar de vrijheid om door die saloonachtige deuren weer naar buiten te komen.

Credits: Envato Elements; Auteur: DC_Studio;

En hoe zit het dan met de automatische contante betalingen? Een scherm vertelt je hoeveel je verschuldigd bent, je geld wordt via een gleuf naar binnen gezogen en eventueel wisselgeld wordt ergens anders weer uitgespuugd. Voorbij zijn de dagen van een praatje met de kassamedewerker over het weer of de prijs van een brood. Dit moet wel het einde betekenen van het tellen van contant geld aan het eind van de dag, waarbij het personeel vol spanning afwachtte of alles klopte, en opgelucht ademhaalde als bleek dat eventuele fouten aan het eind van de week niet van hun loon zouden worden afgetrokken.

Automatisch winkelen

Een paar winkels zijn nog een stap verder gegaan. Een handscanner voor barcodes is een optie voor zelfbediening, of je kunt een smartphone-app gebruiken om te scannen, of je gooit je boodschappen gewoon in een grote bak, waarna de machine precies weet wat erin zit en je het niet eens hoeft te scannen! Ik geef toe dat ik, als ik de keuze heb, de rij kies waar ik door een mens word geholpen, maar op mijn eerste dag dat ik voor die keuze stond, merkte een beveiligingsmedewerker me op en mompelde dat ‘die rij sneller gaat’, terwijl hij wees naar de plek waar die scanmonsters stonden, en begeleidde me naar de eerste vrije machine, en deed zelfs alles voor me, alsof ik een hulpeloze oude dame was (nou ja, als de schoen past, enz…), waarbij hij alles gewoon in een draagtas proptte (waarvoor ik extra had betaald) die het nauwelijks tot aan de parkeerplaats haalde voordat hij scheurde.

Bronvermelding: Envato Elements; Auteur: nazariykarkhut;

Achter de schermen

Achter de schermen gebeurt er ook nog veel meer. AI, camera’s en sensoren kunnen in sommige gevallen je boodschappen voor je doen, en winkeliers gebruiken enorme datasets van transacties om krachtige advertentiesystemen voor merkpartners op te zetten. Het staat ver af van de tijd dat winkelen nog een persoonlijke en tastbare ervaring was.

De volgende stap is ook al realiteit – je gebruikt een app op je telefoon en de spullen verschijnen als bij toverslag voor je deur, terwijl het verschuldigde bedrag van je kaarten is afgeschreven – een geweldig idee als je aan huis gebonden bent. Wat wil je nog meer?

Nou, persoonlijk denk ik niet dat er iets boven gaat dan zelf je meloenen te knijpen voordat je ze koopt, of de varkenskoteletten te doorzoeken om de magerste te vinden voordat je ze aanschaft. En dan de ervaring bij de kassa – mensen die alleen wonen, spreken misschien maar één persoon per dag, en het zou fijn zijn als de kassamedewerker die ene persoon was – degene die met een glimlach het wisselgeld teruggaf en een paar woorden wisselde.

Stel The Portugal News in als uw voorkeursbron voor nieuws op Google

GoogleToevoegen als voorkeursbron op Google