Wit marmer, rode zijde

Er is iets aan de Alentejo dat me steeds weer terugtrekt. De naam is afgeleid van het Portugese ‘além Tejo’, wat ‘aan de overkant van de Taag’ betekent. Deze uitgestrekte regio strekt zich uit in zuidelijke richting naar de Algarve, een uitgestrekt landschap van open vergezichten, eeuwenoude olijfbomen, kurkbossen en wijngaarden die langzaam in de verre horizon verdwijnen. Het is een land van contrasten, van verzengende zomerhitte en verrassend koude winters, waar een glas volle rode wijn helemaal op zijn plaats is.

En dan is er Estremoz.

Mijn man en ik ontdekten dit juweeltje van wit marmer voor het eerst in 2022, niet lang nadat we naar Portugal waren verhuisd. Tijdens een weekendje weg met InterNations, een wereldwijde gemeenschap voor mensen die in het buitenland wonen en werken, bevonden we ons nog in die heerlijke fase waarin we niet wisten wat er om de volgende hoek op ons zou wachten.

Voor de lunch gingen we naar Howard’s Folly.

Achter de deuren van deze wijnmakerij en dit restaurant lag een explosie van kleur: schilderijen, sculpturen, eclectisch meubilair en gestapelde wijnflessen die tegen de muren oplichtten. Er hing iets heerlijk onconventioneels in de lucht, alsof iemand zijn verbeelding de vrije loop had gelaten.

Ik wist toen nog niet dat Howard’s Folly uiteindelijk deel zou gaan uitmaken van mijn eigen creatieve verhaal.

Estremoz, ook wel bekend als de ‘Witte Stad’, had me al in zijn greep. We slenterden door de smalle straatjes, met marmer onder onze voeten, en stopten even om de majestueuze fontein en de muren van het middeleeuwse kasteel te bewonderen. In het felle zonlicht leek de witte steen bijna verblindend, maar zijn ouderdom nodigde uit tot een andere manier van kijken. Hoeveel voetstappen hadden die drempels overschreden? Hoeveel levens waren er achter die gesloten luiken voorbijgegaan?

We keerden terug, zoals men dat doet naar plekken die je blijven aantrekken.

In het Museu Berardo Estremoz ontvouwden zich voor ons acht eeuwen aan azulejos, de kenmerkende decoratieve tegels van Portugal. Blauw, groen, geel, ingewikkelde patronen en onverwachte versieringen. Zoveel geduld, vakmanschap en verbeeldingskracht bewaard in iets dat zo alledaags, en toch zo buitengewoon is, als een geglazuurd vierkantje klei.

In januari vierden we de verjaardag van mijn man; we sliepen hoog boven de stad in de Pousada Castelo de Estremoz, omringd door eeuwenoude stenen muren en het uitgestrekte landschap van de Alentejo. Beneden op het Rossio bood de zaterdagmarkt een ander soort geschiedenis: olijven, kazen, groenten, oude boeken, keramiek en voorwerpen waarvan ik me de vroegere eigenaren alleen maar kon voorstellen.

Videobijschrift: Een avond vol kunst, literatuur, wijn en zinvolle gesprekken bij Howard’s Folly in Estremoz, geïnspireerd door *The Red Silk Dress* en schilderijen uit de RED-collectie van Ingela Johansson. Videografie: Bernardo Carvão, AlinhaAgency

Misschien zijn het juist deze glimpen van het verleden die ik zo fascinerend vind.

Na vele jaren in Azië te hebben doorgebracht, waar ik zag hoe vertrouwde skylines bijna tussen twee bezoeken door veranderden, voel ik me steeds meer aangetrokken tot plekken waar het verleden nog zo dichtbij is dat je het bijna kunt aanraken.

Estremoz staat zeker niet stil in de tijd. De markten bruisen van leven, oude gebouwen hebben een nieuwe bestemming gekregen en achter historische gevels bevinden zich kunstenaars, wijnmakers en mensen die nieuwe ideeën nastreven. Toch heeft de stad op de een of andere manier iets van zichzelf behouden; haar karakter is gevormd door de eeuwen en niet door de voorbijgaande trends van het moment.

En daar vind ik iets heel moois in.

Toen ik me later een nieuwe bijeenkomst rond mijn roman *The Red Silk Dress* begon voor te stellen, gingen mijn gedachten terug naar Howard’s Folly. We reisden terug om de mogelijkheid te verkennen om daar een Salon te organiseren. Op 26 september vonden schilderijen uit ‘RED: Seven Emotional Thresholds’, gemaakt door mijn vriendin, de Zweedse kunstenares Ingela Johansson, een plek naast mijn roman te midden van de uitbundige en speelse kunstwerken van de wijnmakerij. Gasten verzamelden zich rond de schilderijen, keken, luisterden en deelden hun eigen verhalen.

Bronvermelding: Aangeleverde afbeelding; Auteur: Bernardo Carvão, AlinhaAgency; Gasten verzamelen zich rond schilderijen uit de collectie ‘RED: Seven Emotional Thresholds’ van de Zweedse kunstenares Ingela Johansson en delen verhalen en overpeinzingen.

Die avond onthulde onze gastvrouw, Ana Cunha, een nieuwe laag van het verhaal. Howard Biltons lang gekoesterde droom om een wijnmakerij op te richten was verweven met zijn passie voor kunst en verzamelen. Als medeoprichter van de Sovereign Art Foundation bracht hij deze werelden samen met een dieper doel: het promoten van opkomende kunstenaars en het ondersteunen van kwetsbare kinderen door middel van kunstzinnige therapie. Zelfs op de etiketten van de Sonhador-wijnen waarvan we de hele avond genoten, stonden schilderijen van kinderen die door de stichting worden ondersteund. Er was iets bijzonder ontroerends aan deze verbinding, waarbij kunst een taal biedt voor gevoelens en ervaringen die woorden niet altijd kunnen vatten.

Naarmate de Salon vorderde, nodigde ik de gasten uit om even bij de schilderijen van Ingela stil te staan en na te denken over vragen die op kleine kaartjes waren geschreven.

Eén daarvan is me bijgebleven.

Kan een plek ons veranderen, of onthult het iets dat al in ons zat te wachten?

Aangezien ik in slechts twaalf jaar tijd acht keer ben verhuisd, verspreid over drie landen, is dit een vraag die me nog steeds bezighoudt.

Misschien heeft Estremoz iets onthuld wat ik langzaam aan ben gaan beseffen over het soort leven dat ik nu wil leiden. Een leven dat ruimte biedt om van schoonheid te genieten, mijn nieuwsgierigheid te volgen, lang bij een gesprek te blijven hangen en te genieten van het pure plezier van ontdekken. Niet als een vlucht voor de onzekerheden van de wereld, maar als een manier om er vollediger in te leven.

In veel opzichten weerspiegelt dit iets wat ik via Red Silk heb verkend: zijde, steen en ruimte.

Steen in de marmeren trappen en eeuwenoude muren, fundamenten die al eeuwenlang standhouden. Zijde in het leven dat erdoorheen stroomt, in de kleur, creativiteit, gesprekken en verlangens die weigeren stil te staan. En ruimte onder die enorme luchten van de Alentejo, op een marktplein, tijdens een lange lunch, of in een kamer waar vreemden zich vrij voelen om hun verhalen te delen.

In een wereld die voortdurende beweging eist, herinneren plekken als deze ons aan de schoonheid van dingen die het waard zijn om te behouden, en aan het belang van voldoende ruimte laten om iets nieuws te laten ontstaan.

Ontdek Red Silk

Ontdek de Red Silk-jurk, de Red Silk-salons en de zich ontwikkelende Red Silk-draad op: www.theredsilkdress.com

Bronvermelding: Aangeleverde afbeelding; Auteur: Carl Hinds;

Over Natalie Turner

Natalie Turner is een Britse auteur, columniste, cultureel curator en leiderschapsadviseur, gevestigd in Portugal. Haar debuutroman, The Red Silk Dress, verkent verlangen, identiteit en bewustwording in Cambodja, Maleisië en Parijs. Ze is ook de auteur van het bekroonde boek Yes, You Can Innovate, bedenker van Red Silk en oprichter van Women Who Lead.

Bijschrift hoofdafbeelding: Natalie Turner in de Pousada Castelo de Estremoz, omringd door de witte marmeren architectuur van een van haar favoriete stadjes in de Alentejo.