W Alentejo jest coś, co sprawia, że wciąż tam wracam. Jego nazwa pochodzi od portugalskiego wyrażenia „além Tejo”, co oznacza „poza Tagiem”. Ten rozległy region rozciąga się na południe w kierunku Algarve – to rozległe, otwarte krajobrazy, wiekowe drzewa oliwne, lasy korkowe i winnice, które znikają w odległych horyzontach. To kraina kontrastów – upalnego lata i zaskakująco mroźnych zim – gdzie kieliszek pełnego czerwonego wina idealnie pasuje do otoczenia.

A potem jest Estremoz.

Razem z mężem po raz pierwszy odkryliśmy ten klejnot z białego marmuru w 2022 roku, niedługo po przeprowadzce do Portugalii. Podczas weekendowego wyjazdu z InterNations, globalną społecznością zrzeszającą osoby mieszkające i pracujące za granicą, wciąż znajdowaliśmy się w tym cudownym etapie, kiedy nie wiedzieliśmy, co może nas czekać za następnym zakrętem.

Na lunch udaliśmy się do Howard’s Folly.

Za drzwiami tej winiarni i restauracji czekała eksplozja kolorów: obrazy, rzeźby, eklektyczne meble i ułożone w stosy butelki wina, lśniące na tle ścian. W tym miejscu było coś cudownie niekonwencjonalnego, jakby ktoś pozwolił swojej wyobraźni swobodnie błądzić.

Nie wiedziałam wtedy, że Howard’s Folly w końcu stanie się częścią mojej własnej twórczej historii.

Estremoz, znane jako Białe Miasto, już mnie urzekło. Wędrowaliśmy wąskimi uliczkami, po marmurowych bruku, zatrzymując się, by podziwiać majestatyczną fontannę i mury średniowiecznego zamku. W ostrym słońcu biały kamień wydawał się niemal oślepiający, a jednak jego wiek skłaniał do innego rodzaju spojrzenia. Ile stóp przekroczyło te progi? Ile żyć przeminęło za tymi zasłoniętymi oknami?

Wróciliśmy tam, tak jak wraca się do miejsc, które wciąż nas przyciągają.

W Museu Berardo Estremoz przed nami rozciągało się osiem wieków azulejos – charakterystycznych portugalskich płytek dekoracyjnych. Niebieskie, zielone, żółte, misterne wzory i nieoczekiwane ozdobniki. Tyle cierpliwości, umiejętności i wyobraźni zachowanych w czymś tak zwyczajnym, a jednocześnie niezwykłym, jak szkliwiony kwadrat gliny.

W styczniu świętowaliśmy urodziny mojego męża, nocując wysoko nad miastem w Pousada Castelo de Estremoz, otoczeni starożytnymi kamiennymi murami i rozległym krajobrazem Alentejo. Na dole, na placu Rossio, sobotni targ oferował inny rodzaj historii: oliwki, sery, warzywa, stare książki, ceramikę i przedmioty, których dawnych właścicieli mogłam sobie tylko wyobrażać.

Podpis pod filmem: Wieczór pełen sztuki, literatury, wina i głębokich rozmów w Howard’s Folly w Estremoz, zainspirowany książką „The Red Silk Dress” oraz obrazami z kolekcji RED Ingeli Johansson. Realizacja wideo: Bernardo Carvão, AlinhaAgency

Być może to właśnie te przebłyski przeszłości tak mnie fascynują.

Spędziwszy wiele lat w Azji, gdzie obserwowałam, jak znane mi panoramy miast zmieniały się niemal z wizyty na wizytę, coraz bardziej pociągają mnie miejsca, w których przeszłość wciąż wydaje się na wyciągnięcie ręki.

Estremoz z pewnością nie jest zamrożone w czasie. Jego targowiska tętnią życiem, stare budynki zyskały nowe przeznaczenie, a za historycznymi fasadami kryją się artyści, winiarze i ludzie realizujący nowe pomysły. A jednak miasto to w jakiś sposób zachowało coś z siebie – swój charakter ukształtowany przez wieki, a nie przemijające trendy chwili

. I dostrzegam w tym coś naprawdę pięknego.

Kiedy później zaczęłam wyobrażać sobie kolejne spotkanie poświęcone mojej powieści „The Red Silk Dress”, moje myśli powróciły do Howard’s Folly. Wróciliśmy tam, by zbadać możliwość zorganizowania salonu. 26 września obrazy z cyklu „RED: Seven Emotional Thresholds”, stworzone przez moją przyjaciółkę, szwedzką artystkę Ingelę Johansson, znalazły swoje miejsce obok mojej powieści wśród bujnych i figlarnych dzieł sztuki w winiarni. Goście zgromadzili się wokół obrazów, przyglądając się im, słuchając i dzieląc się własnymi historiami.

Źródło: Zdjęcie udostępnione; Autor: Bernardo Carvão, AlinhaAgency; Goście zgromadzeni wokół obrazów ze szwedzkiej artystki Ingeli Johansson z kolekcji „RED: Seven Emotional Thresholds”, dzielą się historiami i refleksjami.

Tego wieczoru nasza gospodyni, Ana Cunha, ujawniła kolejny wymiar tej historii. Od dawna pielęgnowane marzenie Howarda Biltona o stworzeniu winnicy przeplatało się z jego pasją do sztuki i kolekcjonerstwa. Jako współzałożyciel Sovereign Art Foundation połączył te światy w szerszym kontekście, promując wschodzących artystów i wspierając dzieci w trudnej sytuacji poprzez arteterapię. Nawet etykiety na winach Sonhador, którymi delektowaliśmy się przez cały wieczór, przedstawiały obrazy namalowane przez dzieci objęte wsparciem fundacji. W tym połączeniu było coś szczególnie poruszającego – sztuka oferuje język dla uczuć i doświadczeń, do których słowa nie zawsze są w stanie dotrzeć.

W miarę jak Salon się rozwijał, zaprosiłam gości, by zatrzymali się przy obrazach Ingeli i zastanowili się nad pytaniami zapisanymi na małych karteczkach.

Jedno z nich utkwiło mi w pamięci.

Czy miejsce może nas zmienić, czy też ujawnia coś, co już w nas drzemało?

Przeprowadzając się osiem razy w trzech krajach w ciągu zaledwie dwunastu lat, jest to pytanie, które wciąż noszę w sercu.

Być może to, co ujawniło Estremoz, to coś, co powoli zaczynam dostrzegać na temat życia, jakie teraz pragnę prowadzić. Życie, które stwarza przestrzeń na delektowanie się pięknem, podążanie za ciekawością, zatrzymywanie się w rozmowie i czerpanie czystej przyjemności z odkrywania. Nie jako ucieczka od niepewności świata, ale jako sposób na pełniejsze życie w nim.

Pod wieloma względami odzwierciedla to coś, co zgłębiam poprzez „Red Silk”: jedwab, kamień i przestrzeń.

Kamień w marmurowych schodach i starożytnych murach – fundamentach, które przetrwały wieki. Jedwab w życiu, które się w nich toczy, w kolorach, kreatywności, rozmowach i pragnieniach, które nie chcą stać w miejscu. I przestrzeń pod tymi ogromnymi niebami Alentejo, na placu targowym, podczas długiego lunchu lub w pokoju, gdzie nieznajomi czują się na tyle swobodnie, by dzielić się swoimi historiami.

W świecie, który wymaga ciągłego ruchu, miejsca takie jak to przypominają nam o pięknie tego, co warto zachować, oraz o tym, jak ważne jest pozostawienie wystarczającej przestrzeni, by mogło pojawić się coś nowego.

Odkryj Red Silk

Poznaj sukienkę Red Silk, salony Red Silk oraz ewoluującą linię Red Silk Thread na stronach: www.theredsilkdress.com

Źródło: Zdjęcie udostępnione; Autor: Carl Hinds;

O Natalie Turner

Natalie Turner jest brytyjską autorką, felietonistką, kuratorką kultury i doradczynią ds. przywództwa mieszkającą w Portugalii. Jej debiutancka powieść, „The Red Silk Dress”, porusza tematy tęsknoty, tożsamości i przebudzenia w Kambodży, Malezji i Paryżu. Jest również autorką wielokrotnie nagradzanej książki „Yes, You Can Innovate”, twórczynią projektu „Red Silk” oraz założycielką organizacji „Women Who Lead”.

Podpis pod zdjęciem głównym: Natalie Turner w Pousada Castelo de Estremoz, w otoczeniu białej marmurowej architektury jednego z jej ulubionych miast w regionie Alentejo.

Ustaw The Portugal News jako preferowane źródło wiadomości w Google

GoogleDodaj jako preferowane źródło w Google